• Document: Programy M. i Ch. Knillów w terapii dzieci z zaburzeniami w rozwoju (z doświadczeń terapeuty)
  • Size: 146.6 KB
  • Uploaded: 2019-02-13 17:29:19
  • Status: Successfully converted


Some snippets from your converted document:

Janina Gut Programy M. i Ch. Knillów w terapii dzieci z zaburzeniami w rozwoju (z doświadczeń terapeuty) Programy M. i Ch. Knillów są gotową propozycją postępowania terapeu ycznego z osobą, której prawidłowy rozwój został z jakichś powodów zakłóć- cony lub zahamowany: "Pomagają dziecku doświadczać jego ciała jako jedno- ści i wspomagają rozwój wyobrażenia ciała wtedy, gdy dziecko nie jest zdolne do używania swojego ciała aktywnie" (Knill 1995). Ich zaletą jest zabawowa forma muzyczno-ruchowa. W zabawie takiej każ- dy wykonywany ruch jest prosty, ma określony cel, wyznaczona jest jego dłu- gość i charakter. Dziecko uczy się rozpoznawać muzykę, kojarzy ją z ruchem fizycznym i ma satysfakcję z prawidłowo wykonania ruchu adekwatnie sko- jarzonego z muzyką. Sukces wpływa pozytywnie na samopoczucie dziecka i zwiększa poziom spontaniczności jego zachowań. Pod wpływem sukcesu po- prawia się koncentracja uwagi i pamięć. Zabawa muzyczno-ruchowa oddział- łuje na uzyskanie równowagi psychicznej, zwiększa zdolność do szybkiego i precyzyjnego zapamiętywania ruchów, przyczynia się do uzyskania dobrej ko- ordynacji nerwowo-mięśniowej. Słuchaniu muzyki towarzyszą zmiany moto- ryczne (Janiszewski 1993). Programy Knillów mogą być stosowane jako metoda: ─ przywracająca doznania zmysłowe trenowane w życiu płodowym, słu- żące poznaniu własnego ciała i umożliwiające kontakt z otoczeniem (Olechnowicz 1988), ─ pobudzająca dzieci głębiej upośledzone do aktywności i współdziała- nia, ─ aktywizująca dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, ─ diagnostyczna i usprawniająca w terapii dzieci nieharmonijnie rozwi- jających się z trudnościami w nauce, ─ porządkująca zachowanie dzieci niedostosowanych społecznie. ––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––– Rewalidacja nr 1/1997 Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej 82 „Dotyk i Komunikacja” jako pierwsza metoda terapeutyczna w pracy z dzieckiem głęboko upośledzonym umysłowo W pedagogice i psychologii wiadomo, że w rozwoju człowieka uczenie się przebiega etapami. Warunkiem przejścia do wyższego etapu jest opanowanie umiejętności niższego szczebla w stopniu co najmniej dostatecznym. Bardzo często jednak ten truizm umyka naszej uwadze. Przykładami są diagnozy wysta- wiane przez psychologów i pedagogów dzieciom z zaburzeniami w rozwoju. W zaleceniach postdiagnostycznych dla nauczycieli odpowiadających za terapię tych dzieci proponuje się usprawnianie zaburzonych funkcji (wzrokowo- słuchowych, koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej, pamięci i uwagi) nie zwracając uwagi na to, że ćwiczenia należy rozpocząć od przywrócenia dziecku świadomości własnego ciała. Zdrowe dziecko wiedzę o sobie zdobywa już przed narodzenie, gdy w ło- nie matki korzysta z doznań dotykowych, rytmicznych, wibracji, równowagi i kinestetycznych, ułatwiających mu władanie ciałem. H. Olechnowicz nazywa te zmysły „bliskimi”, istniejącymi od zawsze. Po urodzeniu dziecko uruchamia dodatkowo zmysł wzroku i słuchu i nadal trenuje zmysły „bliskie” w czasie zabaw dotykowych z rodzicami (baraszkowanie, zabawy paluszkowe itp.). Pra- widłowe posługiwanie się wzrokiem i odbiór mowy są możliwe tylko wtedy, gdy dziecko nauczyło się wcześnie posługiwać zmysłami „bliskimi” (Olechnowicz 1988). Dziecko upośledzone, którego mózg został uszkodzony we wczesnym sta- dium rozwoju, nie dysponuje wystarczającym doświadczeniem czuciowym dającym świadomość ciała, co w konsekwencji uniemożliwia nawiązanie kon- taktu z otoczeniem. Aby ułatwić dążenie do samorozwoju, należy przywrócić mu wrażliwość dotykową przez odpowiednie postępowanie terapeutyczne. Naj- skuteczniejszą metodą terapeutyczną jest "Dotyk i Komunikacja" Ch. Knilla. Knill uznaje, iż prawidłowy rozwój człowieka zależy od zdolności do nabywa- nia, organizowania i wykorzystywania wiedzy o sobie. Terapeuta korzystający z jego programu nawiązuje z dzieckiem kontakt przez dotyk przy kompania- mencie muzyki. O skuteczności metody Knilla świadczy opisany niżej przypadek dziew- czynki, która pod wpływem programu "obudziła się" z głębokiego upośledzenia umysłowego. Ania jest jedynaczką. Od urodzenia przebywa w Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci. Rozpoznano u niej mózgowe porażenie dziecięce, głębokie pośle- dzenie umysłowe i brak postępów w rozwoju psychoruchowym. Przez 12 lat swojego życia sprawiała wrażenie nieobecnej w Zakładzie. Leżała bezczynnie, owinięta własnymi kończynami. Ręce i nogi oplatały cały tułów, co wskazy- wało na zaburzenia czucia własnego ciała. Nie pozwalała nikomu się dotykać, nie korzystała z mas

Recently converted files (publicly available):